Postanowienie TK z dnia 06 czerwca 2017, sygn. Ts 44/17

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lutego 2017 r. (data nadania) S.M.C. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „nie przewiduje zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawach, w których z uwagi na wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) nie przysługuje skarga kasacyjna”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji (zarzut niezgodności art. 3941 § 2 k.p.c. z art. 31 ust. 3 Konstytucji skarżąca sformułowała w uzasadnieniu skargi).

Skarga konstytucyjna została złożona w Trybunale w oparciu o następującą sprawę. Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. (dalej: Sąd Okręgowy w P.) z września 2015 r. Postanowieniem z września 2016 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę, a postanowieniem z listopada 2016 r. odrzucił – jako niedopuszczalne – zażalenie skarżącej. Orzeczenie to, wraz z uzasadnieniem, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 28 listopada 2016 r.

Zdaniem skarżącej zakwestionowany w skardze przepis narusza prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury sądowej, ponieważ w sposób nieuzasadniony wartościami, o których mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji, różnicuje podmioty znajdujące się w takiej samej sytuacji procesowej (tj. takie, którym sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania). Zakwestionowany przepis nierówno bowiem traktuje te podmioty w zakresie zasad wnoszenia zażalenia na postanowienie kończące postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK)