Postanowienie TK z dnia 02 października 2018, sygn. Ts 44/18

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 marca 2018 r. B.K. (dalej: skarżący) zarzucił, że postanowienie Trybunału z 7 marca 2018 r. (sygn. Ts 184/17 i Ts 187/17, w skardze błędnie określone jako Ts 197/17) o pozostawieniu bez rozpoznania jego zażalenia na postanowienie z 5 lutego 2018 r. o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jest niezgodne z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 30, art. 31, art. 32, art. 65 ust. 1, art. 82, art. 83, art. 85, art. 87, art. 104 i art. 105 Konstytucji, a także art. 434 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.).

Zdaniem skarżącego zakwestionowane postanowienie pozbawia go prawa do obrony.

Złożona w Trybunale skarga została opatrzona pieczęcią o treści: „Kancelaria Adwokacka, dr B.K., Adwokat”. Do skargi skarżący dołączył decyzję Ministra Sprawiedliwości z 24 kwietnia 1991 r., w którym wyraził on zgodę na wykonywanie przez skarżącego zawodu adwokata indywidualnie.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na