Postanowienie TK z dnia 30 kwietnia 1999, sygn. Ts 44/99
Sygnatura
Ts 44/99
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania merytorycznego skargi konstytucyjnej w zakresie dotyczącym rozporządzenia dyscyplinarnego, ponieważ nie stanowiło ono podstawy prawnej zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, co jest warunkiem dopuszczalności skargi konstytucyjnej.
Istota
Marek K. złożył skargę konstytucyjną, w której zakwestionował art. 19 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz § 29-35 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa. Skarga dotyczyła wyroku NSA z 24 listopada 1998 r., który uchylił decyzję o wydaleniu skarżącego ze służby,…
📖jeszcze 106 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym § 29 – 35 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 116, poz. 746).
W skardze konstytucyjnej Marka K., sporządzonej 23 marca 1999 r. zarzucono, iż art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r.
o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz § 29 – 35 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z
dnia 22 września 1997 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U.
Nr 116, poz. 746) są niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowane przepisy rażąco naruszają przysługujące skarżącemu prawo do rozpoznania i oceny przez
niezawisły, bezstronny i niezależny sąd zasadności zarzutów stawianych skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, zgodności
z prawem postępowania dyscyplinarnego oraz prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. W konsekwencji pozbawiło to skarżącego
możliwości dowodzenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznającym jego skargę na decyzję o zwolnieniu ze służby,
że niezgodna z prawem była przyczyna tego zwolnienia.