Postanowienie TK z dnia 01 czerwca 2005, sygn. Ts 45/05

Na podstawie art. 393 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), Sąd Najwyższy postanowieniem z 2 grudnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt IV CK 523/04 odrzucił kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 1 kwietnia 2004 r. (sygn. akt I ACa 1750/03), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego. Skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 393 § 1 i 2 k.p.c. z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowienie Sądu Najwyższego narusza art. 77 ust 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zamknięcie drogi sądowej do dochodzenia naruszonego prawa i uniemożliwienie sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko swoje Sąd Najwyższy oparł na treści art. 393 § l i 2 k.p.c., twierdząc, że nie ma podstaw do przyjęcia kasacji, ani nie nastąpiło oczywiste naruszenie prawa. Art. 393 k.p.c. w brzmieniu sprzed noweli z 2 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 172 poz. 1804) dawał sądom całkowitą dowolność, znacznie przekraczającą granice swobodnej oceny. Użyte w § 2 określenie „oczywiście narusza prawo” można