Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 grudnia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 45/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego skarżąca zarzuciła niezgodność art. 3989 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2 w związku
z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
W skardze konstytucyjnej skarżąca w szczególności wskazała, iż zaskarżony przepis dozwala Sądowi Najwyższemu na dokonywanie
niczym nieskrępowanego wyboru spraw, w których przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania oraz spraw, w których odmawia przyjęcia
takiej skargi do rozpoznania. Orzeczenie Sądu Najwyższego zapada na posiedzeniu niejawnym, a rozstrzygnięcie nie wymaga uzasadnienia,
przez co wyklucza możliwość dowiedzenia się przez stronę, dlaczego dana sprawa nie została przyjęta do rozpoznania. Przepis
ten – zdaniem skarżącej – prowadzi do arbitralności i dowolności interpretacyjnych sądu.
Postanowieniem z 9 października 2007 r., dostarczonym pełnomocnikowi skarżącej 16 października 2007 r., Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na oczywistą bezzasadność zarzutów przedstawionych w skardze.
Na powyższe postanowienie skarżąca w dniu 17 października 2007 r. wniosła zażalenie, wnosząc o stwierdzenie niekonstytucyjności
art. 3989 § 1 i 2 zdanie pierwsze kodeksu postępowania cywilnego ze wskazanymi w skardze wzorcami.
Skarżonemu postanowieniu zarzuciła błędne ustalenie, że skarga konstytucyjna jest oczywiście bezzasadna.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu jest prawidłowe, zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na
uwzględnienie.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła, iż kryteria uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy są
ogólnikowe i nieprecyzyjne, przez co naruszają wskazane w skardze konstytucyjnej wzorce. W ocenie skarżącej, w związku z odmową
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, obywatel zostaje pozbawiony prawnej ochrony. W zażaleniu skarżąca ponadto zarzuciła,
że