Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 45/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 22 lutego 2012 r. Paweł K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 442 § 1 i 3 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 42 ust. 3 i art. 45
ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym. Skarżący został oskarżony o nakłanianie
do popełnienia zbrodni zabójstwa oraz ułatwienie popełnienia tej zbrodni, a następnie prawomocnym wyrokiem uznany za winnego
zbrodni zabójstwa. Wyrokiem z 4 czerwca 2007 r. (sygn. akt III K 248/06/6) Sąd Okręgowy w Poznaniu – III Wydział Karny uznał
skarżącego za winnego czynu określonego w art. 13 § 1 w zw. z art. 148 § 2 pkt. 2 i 3 i art. 157 § 1 w zw. z art. 11 § 2 ustawy
z dnia 6 sierpnia 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.). Sąd Apelacyjny w Poznaniu – II Wydział
Karny wyrokiem z 11 października 2007 r. (sygn. akt II AKa 176/07) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Kasację od tego
rozstrzygnięcia, wniesioną przez obrońcę skazanego, Sąd Najwyższy oddalił postanowieniem z 29 maja 2008 r. (sygn. akt V KK
99/08) jako oczywiście bezzasadną. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 2009 r. (P 11/08, OTK ZU nr
4/A/2009, poz. 49) obrońcy skarżącego złożyli wniosek o wznowienie postępowania karnego. Sąd Najwyższy wyrokiem z 27 sierpnia
2009 r. (sygn. akt V KO 33/09) uchylił oba wyroki sądów powszechnych w stosunku do skarżącego w części obejmującej kwalifikację
prawną czynu oraz wymierzoną skarżącemu karę i w tym zakresie przekazał je sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po
przeprowadzeniu w całości postępowania wyrokiem z