Postanowienie TK z dnia 07 czerwca 1999, sygn. Ts 45/99

W skardze konstytucyjnej z 20 marca 1999 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił przepisowi art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141, poz. 942 ze zm.), sprzeczność z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący w 1989 r. uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, uprawniający go do dokonywania przewozów osób taksówką na obszarze G., S. i G. Po wejściu w życie ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, skarżący może wykonywać te usługi tylko na terenie gminy G. Wykonywanie przewozu na obszarze gmin S. i G. uzależnione zostało od zawarcia porozumienia w tej kwestii między gminami T., co dopiero pozwoliłoby mu na uzyskanie koniecznego zezwolenia. Zważywszy, iż przedstawiciele gmin T. nie byli w stanie zawrzeć stosownego porozumienia, skarżący takiego zezwolenia nie uzyskał. Z tego względu, pełnomocnik skarżącego zarzuca takiej regulacji ustawowej naruszenie konstytucyjnej wolności nieograniczonego prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wynika z załączonych do skargi dokumentów, skarżący wyczerpał wprawdzie tok administracyjny, ale sprawa nie stała się przedmiotem rozstrzygnięcia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W piśmie procesowym z 3 maja 1999 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z 31 grudnia 1998 r. (sygn. akt 1895/98) nie wniesiono skargi do