W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 lutego 2013 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 535
§ 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie,
w jakim wyłącza obowiązek sporządzenia uzasadnienia orzeczenia oddalającego kasację jako oczywiście bezzasadną i nie gwarantuje
w ten sposób skazanemu możliwości poznania rzeczywistych powodów takiej kwalifikacji wniesionej kasacji, z art. 2 w zw. z
art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego. Postanowieniem z 6 listopada 2012 r. (sygn. akt
II KK 381/11) Sąd Najwyższy oddalił kasację, którą skarżący wniósł od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie – II Wydział Karny
z 22 czerwca 2011 r. (sygn. akt Aka 75/10), uznawszy ją za oczywiście bezzasadną. Jednocześnie, mimo że skarżący złożył wniosek
o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia, pismem z 20 marca 2013 r. poinformowano go, że takie uzasadnienie nie
zostanie sporządzone.
Z odmową pisemnego uzasadnienia postanowienia o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej skarżący wiąże naruszenie zasady
demokratycznego państwa prawnego, prawa do jawnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy oraz zasady poszanowania praw i wolności
obywatelskich.
Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis prowadzi do sytuacji, w której to, czy strona lub jej obrońca będą mieli możliwość poznania
rzeczywistych podstaw uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, zależy od „swobodnego” uznania Sądu Najwyższego. A zatem ustawodawca,
nowelizując zaskarżony przepis, w rzeczywistości nie dostosował go do wymogów wskazanych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego
z 16 stycznia 2006 r. (SK 30/05, OTK ZU nr 1/A/2006, poz. 2).
W dalszej części skargi skarżący określił warunki, jakie trzeba spełnić, aby można było zapewnić optymalną ochronę praw i
wolności konstytucyjnych w postępowaniu kasacyjnych. Przede wszystkim wskazał, na dookreślenie