Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 maja 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 46/16 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 lutego 2016 r. U.Z. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie
zgodności art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2014.849, ze zm.; dalej:
ustawa podatkowa) z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją ze stycznia 2012 r. Burmistrz Miasta
L. ustalił skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium
Odwoławczego w C., które decyzją z maja 2012 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarżąca zaskarżyła tę
decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który wyrokiem z marca 2013 r. oddalił jej skargę. Od orzeczenia sądu
I instancji skarżąca złożyła skargę kasacyjną. Wyrokiem z października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę.
Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis w zakresie, w jakim „uprawnia organ podatkowy do obciążania podatkiem od nieruchomości
posiadaczy nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub
jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych
lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
lub jest bez tytułu prawnego”, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Musi ona spełniać wiele przesłanek, które zostały
określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Po pierwsze, zaskarżony przepis powinien być podstawą prawną ostatecznego orzeczenia
wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie skarżącego. Po drugie, skarżący musi uprawdopodobnić
naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw wskazanych w skardze. Po trzecie, źródłem naruszenia powinna być normatywna
treść kwestionowanych przepisów, a sposób naruszenia musi