Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 lutego 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 47/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 lutego 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 564 § 2 i art. 96 § 1 i 2
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 42 ust. 2 i art. 45
ust. 1 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 i 3 pkt. c Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993
r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżone przepisy art. 564 § 2 i art. 96 § 1 i 2 k.p.k. są niezgodne z wskazanymi
wzorcami konstytucyjnymi w zakresie, w jakim umożliwiają sądowi, rozpoznającemu prośby o ułaskawienie, zaniechanie zawiadomienia
skazanego i jego obrońcy o terminie posiedzenia sądu rozpoznającego taką prośbę i wydającego opinię w tym zakresie. Przepisy
te zdaniem skarżącego nie gwarantują skazanemu i jego obrońcy możliwości wzięcia udziału w posiedzeniu, co w konsekwencji
narusza podmiotowe prawa strony do obrony we wszystkich stadiach postępowania oraz prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia
sprawy przez niezawisły sąd.
Postanowieniem z 12 września 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
uznał, że zasadniczym powodem niedopuszczalności nadania biegu skardze konstytucyjnej w sprawie skarżącego jest fakt, że wskazana
przez skarżącego decyzja procesowa nie może być uznana za ostateczne orzeczenie o wolnościach i prawach, o którym mowa w art.
79 ust. 1 Konstytucji, a także nieadekwatność podniesionych wzorców kontroli konstytucyjnej oraz brak wykazania naruszenia
praw i wolności skarżącego. Trybunał wskazał, że takie cechy postępowania, jak okoliczność, że skazany w każdej chwili może
ponowić wniosek o ułaskawienie, ustawa nie przewiduje ani terminu, ani przesłanek ograniczających taką możliwość, a wcześniejsza
odmowa, nie stanowi przesłanki negatywnej do występowania o