Postanowienie TK z dnia 04 października 2007, sygn. Ts 47/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie niezgodności Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49, ze zm.) z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz art. 113 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: decyzją z 22 stycznia 2004 r. przyznano skarżącej prawo do emerytury w wysokości najniższej, przy czym ze względu na fakt niezachowania się dokumentacji płacowej skarżącej za część okresu zatrudnienia przyjęto do podstawy emerytury stawkę zero. Sąd Okręgowy w wyroku z 27 maja 2004 r. (sygn. akt VIII U 919/04) nakazał przyjąć jako podstawę wymiaru składek za ten okres najniższe wynagrodzenie dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy. Na podstawie tego rozstrzygnięcia w decyzji z 3 sierpnia 2004 r. ustalono ponownie wysokość emerytury. Po upływie kwartału skarżąca wniosła o ponowne ustalenie wysokości emerytury i obliczenie jej w oparciu o średnią krajową lub branżową. Decyzją z 15 lutego 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Łodzi (znak: 3746696/15/RE) odmówił wznowienia postępowania w zakresie ponownego ustalenia wysokości świadczenia. Odwołanie wniesione od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z 8 czerwca 2005 r. (sygn. akt VIII U 669/05). Sąd Apelacyjny wyrokiem z 12 września 2006 r. (sygn. akt AUa 1495/05) oddalił apelację wniesioną od wskazanego powyżej orzeczenia sądu okręgowego. Wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 24 listopada 2006 r. (III WSC 17/06) jako niedopuszczalna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia i ze względu na nieuiszczenie