Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 47/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 19 lutego 2009 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżących,
zarzucono art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej:
o.p.) niezgodność z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 217 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis
ten umożliwia organom podatkowym dowolne i bezpodstawne odstąpienie od oszacowania podstawy opodatkowania w przypadku stwierdzenia
braku ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania.
Postanowieniem z 3 grudnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zasadniczym
powodem odmowy nadania dalszego biegu było zaistnienie przesłanki oczywistej bezzasadności. Ponadto, zdaniem Trybunału, argumenty
skarżących dotyczą stosowania prawa i odnoszą się do niekonstytucyjnej praktyki.
W zażaleniu z 14 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy
do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny na rozprawie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo
stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Oznacza to, że Trybunał Konstytucyjny
poddaje analizie zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia
i do tego ogranicza rozpoznanie środka odwoławczego, o którym mowa w art. 36 ust. 4-7 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W ocenie Trybunału Konstytucyjnego treść zażalenia nie dostarcza żadnych argumentów podważających przesłanki odmowy nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe,
zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego zarzuty sformułowane w zażaleniu