Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 47/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 lutego 2010 r. Janina G. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006
r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej: ustawa zmieniająca)
narusza art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 8 listopada 2010 r. (doręczonym 15 listopada 2010 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu – powołując się na wyrok z 17 listopada 2008 r. (SK 33/07, OTK ZU nr 9/A/2008, poz.
154) – wskazał, że posłużenie się przez ustawodawcę zwrotami niedookreślonymi („przepisy dotychczasowe”, „przed dniem wejścia
w życie ustawy”) nie świadczy per se o naruszeniu zasad rzetelnej procedury, a dokonana zmiana przepisów nie narusza zasad poprawnej legislacji. Trybunał podkreślił
również, że zarzut wadliwej wykładni zakwestionowanego przepisu, przyjętej przez sądy orzekające w sprawie skarżącej – przy
braku jednolitości interpretacji – należy ocenić jako odnoszący się do płaszczyzny stosowania prawa. Trybunał Konstytucyjny
nie podzielił także zarzutów skarżącej co do barier formalnych, jakie – w ocenie skarżącej – ustanawia zakwestionowany przepis.
Zdaniem Trybunału – przy uwzględnieniu wyżej wskazanych okoliczności – nierozpoznanie środka odwoławczego nie jest wynikiem
niekonstytucyjności przepisu, lecz odrzucenia tego środka na podstawie art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.).
Na postanowienie Trybunału skarżąca złożyła sporządzone przez pełnomocnika zażalenie. W piśmie procesowym z 22 listopada 2010
r. zaskarżyła postanowienie w całości i wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zarzuciła, że Trybunał niewłaściwie
przyjął, iż zarzuty skargi dotyczą stosowania prawa. Odwołanie się do rozbieżności występujących w orzecznictwie sądowym