W skardze konstytucyjnej z 1 lutego 2011 r. skarżący – Marek J. zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 46 ust. 1 ustawy
z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zaskarżonemu przepisowi
ustawy o TK, w zakresie zwrotu „po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana”, skarżący zarzucił niezgodność
z art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 7 września 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia wskazał na nieadekwatność części uzasadnienia skargi konstytucyjnej względem sformułowanego w niej zarzutu.
Ponadto podkreślił, że teza skarżącego o niezgodności z Konstytucją art. 46 ust. 1 ustawy o TK oparta została o błędną i wybiórczą
interpretację art. 79 ust. 1 Konstytucji, określającego przesłanki korzystania ze skargi konstytucyjnej. W szczególności skarżący
pominął nałożoną już przez ustrojodawcę na podmiot występujący ze skargą konstytucyjną powinność uzyskania ostatecznego orzeczenia
w sprawie, w związku z którą skarga jest formułowana. Ponadto, Trybunał wytknął, że przedstawione przez skarżącego orzeczenie
(tzn. postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej) bynajmniej nie zostało oparte na przepisie, który
uczynił następnie przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. Odmawiając bowiem nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
skarżącego, Trybunał uzasadnił swoje orzeczenie niedopełnieniem przez skarżącego obowiązków wynikających z innych – aniżeli
art. 46 ust. 1 ustawy o TK – przepisów tej ustawy. Niezależnie od powyższego, w zaskarżonym postanowieniu wskazano na brak
wyjaśnienia przez skarżącego sposobu naruszenia art. 2 Konstytucji, a w odniesieniu do art. 45 ust. 1 Konstytucji – na nieadekwatność
tego przepisu, jako podstawy kontroli zaskarżonego art. 46 ust. 1 ustawy o TK.