Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 47/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 lutego 2015 r. (data nadania) A.D. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 24 ustawy
z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. Nr 166, poz. 1608, ze zm.; dalej: u.z.p.t.) jest niezgodny
z art. 2, art. 24, art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis bezpodstawnie różnicuje uprawnienia pracowników tymczasowych i „nie-tymczasowych”
(tj. zdaniem skarżącego podmiotów podobnych) w zakresie dochodzenia przez nich roszczeń przed sądem pracy. Skarżący zakwestionował
bowiem to, że art. 24 u.z.p.t. bez żadnego racjonalnego uzasadnienia wyłącza właściwość przemienną sądu pracy. Wskutek tego
skarżący, jako pracownik tymczasowy, „pozostaje w znacznie gorszej sytuacji, w zakresie ochrony prawnej jego roszczeń wynikających
ze stosunku pracy, niż pracownik nie-tymczasowy, pomimo, iż świadczoną przez niego pracę cechują dokładnie te same, konstytutywne
elementy stosunku pracy wyrażone expressis verbis w art. 22 § 1 [ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, ze zm.], tj. wykonuje on pracę
określonego rodzaju, w określonym miejscu i czasie, na czyjąś rzecz i pod czyimś kierownictwem. Co więcej skarżący [twierdzi,
że] znajduje się w gorszej sytuacji niż pracownicy nie-tymczasowi, świadczący taką samą pracę na rzecz tego samego podmiotu”.
Zakwestionowany w skardze art. 24 u.z.p.t. „dopuszcza do sytuacji, w której dwie osoby wykonujące tę samą pracę na rzecz i pod
kierownictwem tego samego podmiotu, osiągające z tego samego tytułu to samo wynagrodzenie, a świadczące je na różnych podstawach
– tj. na podstawie umowy o pracę i umowy o pracę tymczasową – korzystają z różnej (nierównej!) ochrony swoich interesów pracowniczych”.
Rozwiązanie to jest – jak podkreślił skarżący – krytykowane w doktrynie prawa pracy (zob. A. Sobczyk, komentarz do art. 24
u.z.p.t., [w:] Ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Komentarz, red. A. Sobczyk, Zakamycze 2005).
Postanowieniem z 10 września 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi 5 października 2015 r.) Trybunał odmówił nadania dalszego
biegu skardze, stwierdziwszy, że wydanie merytorycznego orzeczenia jest