Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 listopada 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 48/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Mirosława Paciorka z 10 marca 2004 r. zarzucono, iż art. 45 § l – w części, w której użyto zwrotu
„albo bezpośrednio niższego” – a także art. 46 § l zdanie drugie i trzecie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr
98, poz. 1070 ze zm.) są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. l i art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych naruszają konstytucyjne prawo obywatela
do sądu właściwego i sądu dwuinstancyjnego dopuszczając, pod postacią delegacji, do rozpoznania sprawy przez sąd niewłaściwy
(nienależycie obsadzony) i wskutek tego nie spełniający warunków sądu drugiej instancji. W rezultacie zaskarżone przepisy
stanowią rażące naruszenie – konstytucyjnie zagwarantowanego – minimalnego standardu prawidłowego procedowania.
Skarżący wskazał, iż rozpoznając jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, Sąd Apelacyjny w Warszawie orzekał w
składzie dwóch sędziów sądu apelacyjnego oraz delegowany sędzia sądu okręgowego. Kasacja skarżącego od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z 11 października 2002 r. (I ACa 1933/01) nie została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy postanowieniem
z 3 grudnia 2003 r. (sygn. akt I CK 414/03).
Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 45 ust. l Konstytucji „każdy ma prawo do... rozpatrzenia sprawy... przez właściwy...
sąd”. Atrybuty (budynek, szyld, pieczątki, insygnia itp.), jakkolwiek istotne, nie przesądzają o istocie sądu. Stanowią o
tym odpowiednio powołani sędziowie, a sądem właściwym jest sąd odpowiedni dla poszczególnych kategorii rozpoznawanych spraw.
Skarżący podkreślił, iż skoro zaś w wyrokowaniu – chociaż pod tytułem sądu apelacyjnego – bierze udział sędzia sądu niższej
instancji, to nie sposób uznać orzekającego składu tegoż sądu za właściwy. W konsekwencji zaskarżone przepisy ustawy – Prawo
o ustroju sądów