Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 listopada 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 48/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 marca 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o stwierdzenie, że art. 616 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555,
ze zm.; dalej: kpk) w zakresie, w jakim nie przewiduje zwrotu stronie wygrywającej proces karny (oskarżycielowi posiłkowemu,
subsydiarnemu, prywatnemu) poniesionych przez stronę wydatków pełnomocnika, w tym kosztów przejazdu do siedziby sądu, poniesionych
przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 w zw.
z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Skarżąca działa w charakterze oskarżyciela posiłkowego
w sprawie, w której doszło do wydania prawomocnego wyroku skazującego. Wobec powyższego wystąpił do Sądu Rejonowego w G. z wnioskiem
o zasądzenie kosztów procesu na co składało się wynagrodzenie pełnomocnika oraz poniesione przez skarżącą wydatki m.in. z tytułu
dojazdu do sądu i noclegu pełnomocnika. Postanowieniem z października 2015 r. Sąd Rejonowy w G. zasądził od skazanych na rzecz
skarżącej określone kwoty tytułem zwrotu kosztów wynikających z ustanowienia pełnomocnika w sprawie, a w pozostałym zakresie
nie uwzględnił jej wniosku. Sąd w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że wybór pełnomocnika z miasta znajdującego się kilkaset
kilometrów od siedziby sądu nie był zasadny i nie był niezbędny. Wskazał przy tym, że w pobliżu siedziby Sądu Rejonowego w
G. znajduje się znaczna liczba adwokatów i radców prawnych, spośród których można było dokonać wyboru. Na skutek wniesionego
zażalenia, Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z listopada 2015 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy, zgadzając się z argumentacją
sądu a quo.
Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis wymusza na pokrzywdzonym, działającym w charakterze oskarżyciela posiłkowego, każdorazowe
dokonywanie „ekonomicznej