Postanowienie TK z dnia 21 marca 2006, sygn. Ts 49/06

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżących – Barbary Adamczewskiej i Edwarda Adamczewskiego – skardze konstytucyjnej zwrócono się do Trybunału Konstytucyjnego (wedle petitum skargi) o stwierdzenie niezgodności z art. 32 Konstytucji orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z 29 listopada 2005 r. (sygn. akt III Ca 1154/05).

Postanowieniem z 21 marca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że przedmiotem wniesionej skargi konstytucyjnej uczynili skarżący wyłącznie wydane w ich sprawie orzeczenie sądowe. Tymczasem, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jedynym dopuszczalnym przedmiotem skargi konstytucyjnej w prawie polskim może być przepis ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego wydane zostało ostateczne orzeczenie, naruszające konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego. W związku z powyższym Trybunał uznał, że takie określenie przedmiotu skargi wyklucza nadanie jej dalszego biegu.

Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżących. Zakwestionował w nim stwierdzenie przez Trybunał, iż jedynym przedmiotem wniesionej skargi było orzeczenie sądowe. Zdaniem skarżących, z uzasadnienia skargi wynika, że rzeczywistym ich zamiarem było zakwestionowanie zgodności z Konstytucją art. 461 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Jak to wyjaśniają skarżący w uzasadnieniu zażalenia, to właśnie ten przepis