Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 49/10 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 25 lutego 2010 r. K.H. wniosła o zbadanie zgodności art. 386 § 1 i 4 oraz art. 3982 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 9 listopada 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z dwóch
powodów. Po pierwsze, z uwagi na niedopuszczalność wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, spowodowaną tym, że zaskarżone
przepisy art. 386 § 4 oraz art. 3982 § 1 k.p.c. nie stanowiły podstawy ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącej. Po wtóre, ze względu na nieadekwatność wzorców
kontroli w odniesieniu do art. 386 § 1 k.p.c albo oczywistą bezzasadność zarzutów.
W zażaleniu z 23 listopada 2010 r. skarżąca zarzuciła, że „sąd odwoławczy w postępowaniu cywilnym jest również li tylko »sądem
papierowym« – orzekającym na podstawie akt sprawy bez bezpośredniego kontaktu z materiałem dowodowym innym aniżeli dowody
z dokumentów. (…) Ma to ogromne znaczenie w szczególności jeżeli w sprawie występują dowody z zeznań świadków. (…) Sąd odwoławczy
ma dostęp jedynie do protokołu przesłuchania świadka”. Skarżąca podniosła: „brak zatem reguły ne peius w postępowaniu cywilnym powoduje, że strona usatysfakcjonowana rozstrzygnięciem korzystnym wydanym przez sąd I instancji
staje od razu – natychmiast po wydaniu orzeczenia przez sąd odwoławczy – przed faktem niekorzystnego orzeczenia. W tym wymiarze
zasada dwuinstancyjności postępowania (…) ma charakter jedynie fasadowy”. W ocenie skarżącej, uzasadniony jest zarzut naruszenia
zasady równości w odniesieniu do ukształtowania procedury odwoławczej w postępowaniu