Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 marca 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 49/20 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 marca 2020 r. (data nadania) J.D. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności art. 3942 § 1 i § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w zakresie, w jakim
„przepis ten nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, wydanego
(po raz pierwszy) przez sąd okręgowy rozpoznający skargę na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej” z art. 45 ust. 1, art. 176
ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Postanowieniem z 13 maja 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 18 maja 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uznał, że skarżący nie określił kwestionowanego przepisu, na podstawie którego
ostatecznie orzeczono o jego konstytucyjnych wolnościach lub prawach albo obowiązkach. Stwierdził ponadto, że skarżący nie
uzyskał ostatecznego rozstrzygnięcia naruszającego jego prawa określone w petitum skargi, bowiem nie wniósł zażalenia na postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów, a zażądał jedynie sporządzenia uzasadnienia
postanowienia o odmowie takiego zwolnienia.
3. W zażaleniu z 22 maja 2020 r. (data nadania) skarżący wniósł o nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wskazując
na uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 27 września 2013 r. (sygn. Ts 299/11, OTK ZU/II/B/2014, poz. 829)
oraz pogląd wyrażony w zdaniu odrębnym sędziego TK Andrzeja Wróbla do postanowienia Trybunału z 10 marca 2015 r. (sygn. SK
65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35) podniósł, że „art. 79 ust. 1 Konstytucji nie wymaga, aby skarżący uzyskał «ostateczne
orzeczenie» wydane przez sąd lub organ administracji publicznej,