Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 sierpnia 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 49/21 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2021 r. (data nadania) H.W. (dalej: skarżąca),
reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Pismem z 11 grudnia 2014 r. (uzupełnionym pismem z 23 kwietnia 2015 r.) skarżąca zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w P. (dalej: SKO) z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z 3 października 1996 r.
(nr […]; dalej: decyzja podziałowa), dotyczącej podziału wymienionej tam nieruchomości.
Decyzją z 14 października 2015 r. SKO odmówiło stwierdzenia jej nieważności z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art.
156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (ówcześnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze
zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 735). Wskazane rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją tego organu z 30 grudnia
2015 r.
Wyrokiem z 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. (dalej: WSA) uchylił obie decyzje SKO, wskazując
w uzasadnieniu, że nie została przesądzona prawomocność decyzji podziałowej, dlatego konieczne jest zawieszenie postępowania
nieważnościowego do czasu rozstrzygnięcia sprawy z odwołania skarżącej. W następstwie rozpoznania tego odwołania Wojewoda
Wielkopolski decyzją z 17 marca 2017 r. umorzył postępowanie odwoławcze.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją z 6 listopada 2017 r. (nr […]) – ponownie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji
podziałowej, a na skutek kolejnego wniosku o rozpatrzenie sprawy, decyzją z 15 lutego 2018 r. (nr […]), utrzymało ją w mocy.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargę do WSA, która wyrokiem z 13 września 2018 r. (sygn. akt […]) została