Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 lutego 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 49/22 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lutego 2022 r. (data nadania) M.M. (dalej: skarżący)
– reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego.
Pismem Ministra Sprawiedliwości z 23 listopada 2020 r. (dalej: pismo Ministra Sprawiedliwości) skarżący został zawiadomiony,
że na podstawie art. 281 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 121, ze zm.; dalej:
u.k.s.) jego powołanie na stanowisko komornika sądowego wygaśnie z mocy prawa 1 stycznia 2021 r. Następnie, w odpowiedzi na
prośbę skarżącego o „zaniechanie odwołania”, w piśmie z 18 grudnia 2020 r. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił, że zaprzestanie
pełnienia stanowiska przez skarżącego w podanym terminie nastąpi „z mocy samego prawa, a nie na skutek decyzji administracyjnej
Ministra Sprawiedliwości”.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 20 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]) odrzucił skargę skarżącego na pismo
Ministra Sprawiedliwości. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano m.in., że pismo to nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem
ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, lecz oświadczeniem wiedzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w W. uznał, że Minister Sprawiedliwości jedynie informował skarżącego o skutkach wynikających bezpośrednio z przepisów prawa,
nie rozstrzygał natomiast kwestii wygaśnięcia powołania skarżącego na stanowisko komornika.
Skarga kasacyjna skarżącego na powyższe orzeczenie została oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14
października 2021 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego), ponieważ pismo Ministra Sprawiedliwości
nie jest żadną z form działalności administracji publicznej, które podlegają kognicji sądu administracyjnego.
3. Zdaniem skarżącego, przyjmując art. 281 u.k.s., ustawodawca błędnie założył, „jakoby z osiągnięciem pewnego wieku każdorazowo
wiązał się spadek zdolności motorycznych i intelektualnych w stopniu uniemożliwiającym