Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 5/10 |
Uzasadnienie:
Skarga konstytucyjna została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego 6 stycznia 2010 r. Skarżący kwestionują w niej zgodność
z Konstytucją art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000
r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.) – w
brzmieniu obowiązującym w 2004 r., nadanym temu przepisowi mocą ustawy z 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956, ze zm.) – „w zakresie niedostatecznej określoności
stanowionego prawa pozwalającej zastosować wykładnię zaskarżonego przepisu obejmującą opodatkowaniem podatkiem dochodowym
od osób fizycznych należność zagraniczną uzyskaną w 2004 r.”. W ocenie skarżących kwestionowana regulacja jest niezgodna z
Konstytucją w zakresie, w jakim przepis ten wyłącza ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych należność zagraniczną,
tj. nadaje się mu tożsamą treść z brzmieniem obowiązującym w 2005 r., ustalonym mocą ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. o
zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 263, poz.
2619; dalej: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.). Wnoszący skargę wskazują,
że zaskarżony przepis narusza art. 2 Konstytucji, gdyż zasada demokratycznego państwa prawnego nakłada obowiązek precyzyjnego
definiowania pojęć oraz nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Zdaniem skarżących, art. 21 ust.
1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. jest niezgodny z art. 84 i art.
217 Konstytucji, gdyż wykładnia kwestionowanego przepisu poczyniona przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne wszystkich
instancji wskazuje na działanie ustawodawcy zmierzające do