Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 5/16 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 stycznia 2016 r. (data nadania) Z.D. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 9 ust.
1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2015.121, ze zm.; dalej: ustawa o systemie
ubezpieczeń społecznych), rozumiany w sposób przyjęty w wyroku Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2011 r. (sprawa I UK 179/11)
i orzecznictwie sądów powszechnych, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 20 i art. 22, a także z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Skarżący był od 16 listopada 1992 r. zatrudniony na podstawie
umowy o pracę, a od 6 lutego 1993 r. prowadził także pozarolniczą działalność gospodarczą. Jego wynagrodzenie pobierane z
tytułu zatrudnienia pracowniczego składało się z wynagrodzenia zasadniczego, niższego niż wynagrodzenie minimalne, i premii
zadaniowej, która zgodnie z regulaminem wynagradzania obowiązującym u jego pracodawcy traktowana była jak prowizja i zwykle
była wypłacana za okresy dłuższe niż miesiąc. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący dokonał od 1 stycznia
1999 r. zgłoszenia wyłącznie do ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzją z czerwca 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w O. (dalej:
ZUS w O.), na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1, art. 9 ust. 1a, art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ustawy
o systemie ubezpieczeń społecznych, stwierdził, że skarżący od 1 stycznia 2000 r. do 30 kwietnia 2014 r. podlegał obowiązkowo
ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. ZUS w O.
oparł swoją decyzję na ustaleniu, że w tym okresie do skarżącego miał zastosowanie art. 9 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń
społecznych. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił ZUS w O. naruszenie powyższego przepisu poprzez jego błędną wykładnię.
Podniósł,