Postanowienie TK z dnia 25 maja 2017, sygn. Ts 5/17

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 stycznia 2017 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 230 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. W piśmie z 8 marca 2017 r. skarżący wyjaśnił, że omyłkowo wskazał w petitum skargi art. 230 § 3 p.p.s.a. zamiast § 2 tego przepisu, który nie zawiera § 3.

2. Postanowieniem z 25 maja 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił niekonstytucyjności kwestionowanego przepisu. Trybunał stwierdził ponadto, że skarżący niewłaściwie określił przedmiot kontroli w zakresie, w jakim jego zarzut dotyczy prawa do sądu naruszonego – zdaniem skarżącego – w wyniku zamknięcia drogi sądowej do kwestionowania zgodności z prawem decyzji Prezesa Trybunału Konstytucyjnego o odmowie udzielenia informacji publicznej. O odrzuceniu skargi skarżącego sądy administracyjne orzekły bowiem nie tylko na podstawie art. 230 p.p.s.a., lecz przede wszystkim w oparciu o art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., którego skarżący nie zaskarżył.

3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił, że Trybunał na etapie wstępnej kontroli dokonał merytorycznej oceny skargi, czym naruszył art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK). Skarżący stwierdził ponadto, że z art. 53 ustawy o TK nie wynika obowiązek uprawdopodobnienia zarzutów skargi.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie