Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 czerwca 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 5/20 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 grudnia 2019 r. (data nadania) Przedsiębiorstwo […] Spółka
Jawna (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionowała zgodność art. 97 oraz art. 98 ust. 1-3
ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, ze zm.; dalej: p.t.) „w zakresie, w
jakim nie przewidują wygaśnięcia zobowiązania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do udziału w dopłacie do usługi powszechnej
w wyniku upływu czasu”, z art. 64 ust. 1-2 w związku z art. 2 Konstytucji oraz zgodność art. 97 oraz art. 98 ust. 1-3 p.t.
„w zakresie, w jakim nakazują nałożenie przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej obowiązku udziału w dopłacie tylko
na tych przedsiębiorców, którzy posiadają status przedsiębiorców telekomunikacyjnych w dniu wydania decyzji, o której mowa
w art. 98 ust. 1 i 2 tej ustawy”, z art. 64 ust. 1-2 oraz art. 32 ust. 1-2 w związku z art. 2 Konstytucji.
Skargę wniesiono w związku z następującą sprawą. Kończącą postępowanie administracyjne decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji
Elektronicznej z 10 października 2014 r., ustalono jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych
obowiązanych do udziału w dopłacie. Adresatami tej decyzji była skarżąca i osiemdziesięciu siedmiu innych przedsiębiorców
telekomunikacyjnych. Decyzję tę zaskarżyło jedenastu przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz Polska Izba Komunikacji Elektronicznej.
Skarżąca nie wniosła od tej decyzji środka zaskarżenia. Skargi zostały oddalone w całości wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w W. (dalej: WSA) z 13 kwietnia 2016 r. (sygn. akt […]). Od wyroku WSA skargi kasacyjne wniosło pięciu przedsiębiorców telekomunikacyjnych
oraz Polska Izba Komunikacji Elektronicznej. Skarżąca nie wniosła skargi kasacyjnej. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego
(dalej: NSA) z 13 marca 2019 r. (sygn. akt […]) skargi zostały oddalone.
W skardze konstytucyjnej skarżąca wskazała powyższy wyrok NSA jako ostateczne orzeczenie o jej konstytucyjnych