Postanowienie TK z dnia 10 lutego 1998, sygn. Ts 5/98

W skardze konstytucyjnej z 27 listopada 1997 r. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. z 30 czerwca 1995 oraz z 6 listopada 1997 r. w sprawie NKP 391836 oraz wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z 21 listopada 1995 r., a także wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z 22 marca 1996 r. zarzucając im naruszenie jej konstytucyjnych uprawnień, w szczególności zaś prawa do części emerytury poprzez nałożenie obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, w sytuacji gdy brak było ku temu dostatecznych podstaw prawnych. W piśmie procesowym z 25 stycznia 1998 r. skarżąca wyjaśniła, iż za ostateczne orzeczenia o przysługujących jej prawach uważa także odmowę złożenia na jej rzecz rewizji nadzwyczajnej przez Ministra Sprawiedliwości oraz odmowę Rzecznika Praw Obywatelskich wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 1998 r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków formalnych przedłożonej skargi konstytucyjnej m.in poprzez dokładne określenie przepisów aktu normatywnego, w stosunku do których domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją. W piśmie procesowym z 25 stycznia 1998 r., skarżąca oświadczyła, iż skarga konstytucyjna zawiera dokładne określenie aktów, którym zarzucono niezgodność z konstytucją.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 lutego 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż skarżąca nie określiła przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, któremu zarzuca niezgodność z konstytucją, pomimo iż została do tego zobowiązana w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 1998 r. wzywającym do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej.

Na to postanowienie skarżąca wniosła zażalenie z 20 lutego 1998 r. podnosząc w nim, iż zarzut nieokreślenia w skardze konstytucyjnej aktu normatywnego będącego przedmiotem skargi jest bezzasadny. Zdaniem skarżącej istota naruszenia przysługujących jej praw konstytucyjnych sprowadza się bowiem do braku stosownego