Postanowienie TK z dnia 22 maja 2000, sygn. Ts 50/00

30 marca 2000 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożono do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną Zygmunta P., w której zarzucono, iż art. 329 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy ograniczają drogę sądową do rozpoznania sprawy pokrzywdzonego tylko do jednej instancji wbrew konstytucyjnej zasadzie zapewniającej obywatelowi co najmniej dwuinstancyjne postępowanie sądowe. Skarżący stwierdził, iż ze względu na odmowę ścigania przez oskarżyciela publicznego i zatwierdzeniem tej decyzji przez sąd rejonowy, nie ma on żadnych możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności sprawcy fałszywego zeznania przed sądem cywilnym.

Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 8 czerwca 1999 r. (2 Ds. 1060/99) Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie złożenia fałszywych zeznań w sprawie rozwodowej, w której jedną ze stron był skarżący. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z 11 października 1999 r. (sygn. akt II Kol 395/99) nie uwzględnił zażalenia skarżącego na wspomniane wcześniej postanowienie prokuratora i postanowienie to utrzymał w mocy. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, które jednak zarządzeniem Prezesa Sądu Rejonowego w K. z 13 grudnia 1999 r. (sygn. akt II Ko 395/99) nie zostało przyjęte z uwagi na jego niedopuszczalność. Odmowę przyjęcia zażalenia utrzymał w mocy Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 13 stycznia 2000 r. (sygn. akt II Kz 339/99).

Niezależnie od złożonej do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, skarżący nadesłał do Trybunału Konstytucyjnego samodzielnie sporządzone pismo z 5 kwietnia 2000 r., w którym znacznie rozszerzył przedmiot skargi konstytucyjnej oraz zmodyfikował zarzuty