Postanowienie TK z dnia 26 lutego 2003, sygn. Ts 50/02

W skardze konstytucyjnej z 15 kwietnia 2002 r. pełnomocnik skarżącego – Anatola Mironowicza zakwestionował zgodność z Konstytucją RP następujących przepisów: 54 ust. 4 pkt 2a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej: rozporządzenie z 1995 r.) oraz 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej: rozporządzenie z 1999 r.). Zaskarżonym przepisom zarzucił skarżący, że bez podstawy ustawowej pozbawiają podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, nawet w sytuacji, gdy został on zapłacony przez drugą stronę umowy (sprzedającego). W ocenie skarżącego, przepisy rozporządzeń wydane zostały bez upoważnienia ustawowego, a więc z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji, co w konsekwencji prowadzi także do ich sprzeczności z art. 84 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji.

Skarga została sformułowana w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z 29 sierpnia 2000 r. Urząd Skarbowy w Białymstoku określił skarżącemu nadwyżkę podatku należnego nad podatkiem naliczonym za marzec 2000 r. w miejsce zadeklarowanej przez skarżącego nadwyżki podatku naliczonego. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia powołano 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia z 1999 r., przyjmując, że uwzględnione przez skarżącego do odliczenia faktury stwierdzały czynność, która nie została dokonana przez firmę skarżącego, lecz – niezależnie od tej firmy – przez skarżącego i jego małżonkę. Ponadto organ podatkowy stwierdził, że sprzedaż nieruchomości zakupionej przez skarżącego była zwolniona z podatku VAT, wobec czego skarżącemu nie przysługiwało odliczenie podatku należnego o kwotę podatku