Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 50/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 lutego 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 330 § 2 w zw. z art. 55 § 1 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 78 w zw. z art.
2; art. 45 ust. 1; art. 31 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 2; a także art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2; art. 2 i z art.
5 Konstytucji „w zakresie, w jakim wyłączają prawo pokrzywdzonego, który wykorzystał uprawnienie z art. 306 § 1 k.p.k. do
złożenia zażalenia na ponowne postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa, wydane po uchyleniu pierwszego postanowienia
przez sąd”.
Przepis art. 330 § 2 k.p.k. stanowi: „jeżeli prokurator nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, wydaje ponownie
postanowienie o umorzeniu postępowania lub odmowie jego wszczęcia. W takim wypadku pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia
przewidziane w art. 306 § 1, może wnieść akt oskarżenia określony w art. 55 § 1 – o czym należy go pouczyć”.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu częściowo
z uwagi na zbędność orzekania, w części z powodu nieadekwatności zarzutów, a także ze względu na niedopuszczalność orzekania.
W zażaleniu z 23 marca 2010 r. skarżący zarzucił, że „zbędność orzekania z uwagi na to, że zaskarżony przepis był już przedmiotem
kontroli konstytucyjnej, nie jest przesłanką odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na jej oczywistą
bezzasadność. (…) Gdyby zarzut niekonstytucyjności był oczywiście bezzasadny, nie doszłoby do wydania wyroku w sprawie o sygn.
SK 10/00, albowiem Trybunał odmówiłby nadania tej skardze dalszego biegu”.
Nadto skarżący podniósł, że „kontroli