Postanowienie TK z dnia 06 września 2010, sygn. Ts 50/10

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 26 lutego 2010 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 544 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) – w zakresie, w jakim do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania karnego czyni właściwym sąd apelacyjny – z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz niezgodności art. 547 § 1 k.p.k. – w zakresie, w jakim nie przyznaje zażalenia na postanowienie sądu apelacyjnego oddalającego wniosek o wznowienie postępowania – z art. 78 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z 24 września 2009 r. (sygn. […]) oddalono wniosek skarżącej o wznowienie postępowania karnego w sprawie […], zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z 18 października 2006 r. (sygn. […]). Zarządzeniem z 15 października 2009 r. (sygn. […]) Przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. odmówił przyjęcia zażalenia złożonego na powyższe postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, że na postanowienie sądu apelacyjnego oddalające wniosek o wznowienie postępowania ten środek odwoławczy nie przysługuje. Wyrokiem z 17 grudnia 2009 r. (sygn. […]) Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Z wydaniem na podstawie zaskarżonego art. 544 § 1 k.p.k. wskazanego w skardze postanowienia sądu apelacyjnego skarżąca wiąże naruszenie prawa do sądu, a w szczególności naruszenie „konstytucyjnego atrybutu prawa do sądu, jakim jest właściwość sądu”. W uzasadnieniu zarzutu skarżąca wskazuje, że sąd apelacyjny powołany jest do rozpoznania środków odwoławczych. Ponieważ – jej zdaniem – wniosek o wznowienie postępowania nie jest środkiem odwoławczym, zatem sąd apelacyjny nie powinien go rozpoznawać i rozstrzygać sprawy o wznowienie postępowania. W ocenie skarżącej prawo do sądu właściwego nie pozwala ustawodawcy na dowolne i arbitralne kształtowanie właściwości