Postanowienie TK z dnia 12 marca 2012, sygn. Ts 50/11

W skardze konstytucyjnej z 16 lutego 2011 r. (data wniesienia) Cezary P. (dalej: skarżący,) reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zarzucił, że art. 3989 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 183 Konstytucji. Ponadto – zdaniem skarżącego – art. 39810 k.p.c. narusza art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji. Skarżący zarzucił również, że zakwestionowane przepisy nie gwarantują wnikliwego rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy.

Postanowieniem z 12 marca 2012 r. (doręczonym pełnomocnikowi 16 marca 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że niedookreśloność przepisów nie może być a limine traktowana jako naruszenie Konstytucji. Zdaniem Trybunału każdy przepis prawa zawiera w mniejszym lub większym stopniu pojęcia i terminy, których dookreślenie następuje w procesie stosowania prawa. Trybunał zwrócił uwagę, że w postępowaniu w sprawie skargi kasacyjnej – z uwagi na jego wyjątkowość – po pierwsze, uzasadnione jest przyjęcie mniej rygorystycznych reguł rozpoznania sprawy, a po drugie, możliwe jest ograniczenie zakresu przedmiotowego skargi kasacyjnej. W związku z tym Trybunał uznał, że zarzuty skargi odnoszą się do zastosowania przez Sąd Najwyższy art. 3989 § 1 k.p.c. w indywidualnej sprawie skarżącego. W odniesieniu do zarzutów niekonstytucyjności art. 39810 k.p.c., Trybunał podkreślił, że specyfika postępowania przed Sądem Najwyższym uzasadnia dokonywanie oceny przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez skład jednoosobowy. Skarżący nie wskazał zaś, w jaki sposób jednoosobowe orzekanie wpływa na – jak zarzucił – naganną praktykę stosowania ocennych kryteriów przyjęcia skargi do rozpoznania. Trybunał uznał również, że zarzuty skargi zostały oparte na niewłaściwej podstawie.

Zażaleniem z 21 marca 2012