Postanowienie TK z dnia 05 października 1999, sygn. Ts 50/99

W skardze konstytucyjnej Jerzego M. sporządzonej 29 marca 1999 r. zarzucono niezgodność art. 137 oraz art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602) z art. 2, art. 7 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, zakwestionowane regulacje przewidują możliwość zatrzymania prawa jazdy, nie przewidując równocześnie możliwości jego zwrotu w sytuacji, gdy minął już okres na jaki orzeczono karę zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w orzeczeniu kolegium do spraw wykroczeń, od którego złożono odwołanie do sądu. Ponadto skarżący uczynił przedmiotem skargi konstytucyjnej brak odpowiednich regulacji prawnych dotyczących obowiązku zwrotu zatrzymanego prawa jazdy po upływie okresu na jaki orzeczono zakaz, w sytuacji gdy orzeczenie nie jest jeszcze prawomocne, lecz organy orzekające są związane zakazem reformationis in peius.

Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 7 lipca 1998 r. Przewodniczący Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w W. zatrzymał z dniem 7 lipca 1998 r. prawo jazdy skarżącego z uwagi na możliwość orzeczenia względem niego kary zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych za popełnione wykroczenie drogowe. Postanowienie to utrzymał w mocy Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z 5 sierpnia 1998 r. 9 września 1998 r. Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w W. uznało skarżącego winnym zarzucanego mu wykroczenia drogowego i wymierzyło mu za nie m.in. karę “zakazu prowadzenia pojazdów - samochodów osobowych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy” zaliczając na poczet tej kary okres faktycznego zatrzymania prawa jazdy od 7 lipca 1998 r. Od orzeczenia Kolegium ds. Wykroczeń skarżący złożył odwołanie do Sądu Rejonowego w W., a następnie pismem z 19 stycznia 1999 r. zwrócił się do Prezesa Sądu