Postanowienie TK z dnia 10 czerwca 2002, sygn. Ts 51/02

W skardze konstytucyjnej z 12 kwietnia 2002 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego – Piotra Satały, zakwestionował zgodność art. 186 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z art. 32 ust. 1 oraz art. 67 Konstytucji RP. Zaskarżonemu przepisowi ustawy zarzucił, że prowadzi on do niezgodnego z Konstytucją zróżnicowania praw obywateli do zabezpieczenia społecznego. W skardze podniesiono, że stosując kwestionowany przepis organy rentowe pozbawiły skarżącego – jako osobę prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą – możliwości ubiegania się o rentę, z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej opieki.

Skarga sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Rybniku z 12 kwietnia 2000 r. (znak EWK-451924-2/25) odmówiono skarżącemu prawa do wcześniejszej emerytury, z tytułu opieki nad dzieckiem wymagającym stałej opieki. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał art. 186 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Odwołanie skarżącego od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z 11 sierpnia 2000 r. (sygn. akt XVIII U 1978/00). Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 lutego 2001 r. (sygn. akt III AUa 1910/00) oddalona została także apelacja skarżącego od opisanego wyżej wyroku. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd Apelacyjny wskazał przy tym, że podstawę prawną roszczeń skarżącego stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień