Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 kwietnia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 51/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Ewy Ciesielskiej-Kuik z 24 marca 2003 r. zarzucono, iż przyjęta przez orzekające w jej sprawie sądy
wykładnia art. 3531 ustawy kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), art. 98 § 1 i § 3 oraz art. 102 ustawy kodeksu postępowania
cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.) i § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013
ze zm.; dalej: r.o.c.a.) jest niezgodna z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skarżąca wskazała, iż nakazem zapłaty z 21 lipca 2002 r. (sygn. akt XI GNc 2671/02) wydanym przez Sąd Rejonowy w Poznaniu
została m.in. zobowiązana do uiszczenia kosztów zastępstwa procesowego strony przeciwnej. Postanowieniem Sądu Okręgowego z
Poznaniu z 17 grudnia 2002 r. oddalono zażalenie skarżącej na postanowienie o kosztach zawarte w nakazie zapłaty.
Skarżąca podniosła, iż za podstawę ustalenia nieproporcjonalnie wysokich do wartości przedmiotu sporu, kosztów zastępstwa
procesowego przyjęto wyłącznie treść umowy, jaka łączyła stronę przeciwną z jej pełnomocnikiem, z pominięciem regulacji prawnych
przewidujących możliwość miarkowania tych kosztów w zależności od faktycznego nakładu pracy pełnomocnika i zawiłości sprawy.
Zdaniem skarżącej taka wykładnia wskazanych w skardze konstytucyjnej przepisów prawnych, w myśl której nie ma możliwości miarkowania
ustalonych w umowie kosztów zastępstwa procesowego, prowadzi do niesłusznego wzbogacenia strony postępowania lub jej pełnomocnika,
a ponadto skutkuje naruszeniem zasady równości, bowiem sankcjonuje dowolne określanie przez sąd tych kosztów w sprawach o
tej samej wartości przedmiotu sporu. Wynika to z faktu, iż § 3 ust. 1 r.o.c.a. nie przewiduje żadnych wskaźników, które miałyby
określać sposób ustalania kosztów