Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 stycznia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 51/09 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 19 lutego 2009 r. M.J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 87 § 3 pkt 2, art. 871 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 91 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (ówcześnie: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze
zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.; dalej: k.p.) są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust.
2 i 3 Konstytucji. Skarżący podniósł także, że art. 282 § 1 pkt 1 k.p. jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art.
64 ust. 2 i 3 Konstytucji, jak również z art. 1 Protokołu nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
zapewniającego niektóre prawa i wolności inne niż już zawarte w Konwencji i Protokole nr 1 do Konwencji, sporządzonego w Strasburgu
dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175).
Na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności widniejących pod skargą
i pełnomocnictwem do jej sporządzenia podpisów oraz pieczęci imiennych radcy prawnego G.K. Zaistniało wówczas uzasadnione
podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (ówcześnie:
Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U.