Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 kwietnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 51/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2010 r. Roman M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność
art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej:
k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji, a także art. 3989 § 2 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Ponadto zarzucił,
że art. 3989 § 2 k.p.c. jest niezgodny z art. 87 Konstytucji w związku z art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: Konwencja).
Postanowieniem z 27 grudnia 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 stycznia 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty skargi sformułowane pod adresem art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. odnoszą się do płaszczyzny stosowania prawa. Pozostałe uznał zaś za oczywiście bezzasadne. Ponadto
podkreślił, że art. 87 w związku z art. 13 Konwencji nie są dla skarżącego źródłem konstytucyjnych wolności i praw, a zatem
nie mogą stanowić wzorców kontroli w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
Na postanowienie Trybunału skarżący złożył sporządzone przez pełnomocnika zażalenie. W piśmie procesowym z 2 lutego 2011 r.
(data nadania) zaskarżył postanowienie w całości i wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zarzucił naruszenie
art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102,