Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 maja 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 51/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Bogdana G., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego – adwokata, zarzucono, że art. 1 ust. 1 ustawy
z 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, refundacji bankom wypłacanych premii
gwarancyjnych oraz zmianie niektórych ustaw nie jest zgodny z art. 32 i art. 75 Konstytucji RP, ponieważ dokonuje zróżnicowania
pomocy państwa na rzecz obywateli w zakresie naliczania premii gwarancyjnych na mieszkaniowych książeczkach oszczędnościowych
poprzez uzależnienie prawa do tej premii od źródła pochodzenia wpłaty na książeczkę oszczędnościową. Zdaniem pełnomocnika
skarżącego, powoduje to nierówność obywateli wobec prawa oraz narusza treść art. 75 Konstytucji RP, nakazującego prowadzenie
przez władze publiczne polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, że Bogdan G. otrzymał 3 lutego 1999 r. pismo Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej w S.
(stanowiące wyczerpanie postępowania wewnątrzspółdzielczego), w którym stwierdzono, że nie uzyska on premii gwarancyjnej,
ponieważ premia może być wypłacona jedynie przez bank, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 maja 1996
r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania premii gwarancyjnej, a także jej zwrotu oraz trybu rozliczeń z bankami
z tytułu refundacji wypłaconych premii (Dz.U. Nr 57, poz. 259; zm.: z 1997 r. Nr 144, poz. 963).
Jednocześnie pełnomocnik Bogdana G. podkreślił, że skarżący nie wniósł sprawy do sądu powszechnego, ponieważ wiedział, że
sprawę przegra, poza tym nie stać go na to finansowo.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 Konstytucji RP “Każdy, czyje konstytucyjne wolności czy prawa zostały naruszone, ma prawo
na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub
innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach
lub prawach, albo o jego