Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 listopada 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 52/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 marca 2003 r. zakwestionowano zgodność art. 526 § 2 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. Wprowadzenie przez zaskarżony przepis przymusu adwokackiego do sporządzenia i podpisania kasacji prowadzi, zdaniem
skarżącego, do naruszenia wynikającego z art. 42 ust. 2 Konstytucji RP prawa do obrony we wszystkich stadiach postępowania
karnego, w tym prawa do obrony osobistej.
Na podstawie zakwestionowanego przepisu Prezes Sądu Okręgowego w Kielcach zarządzeniem z 7 października 2002 r. (sygn. akt
IX Ka 1366/01), doręczonym skarżącemu 17 października 2002 r., odmówił przyjęcia kasacji złożonej przez skarżącego ze względu
na fakt, iż nie została sporządzona i podpisana przez adwokata. Zarządzeniem z 25 listopada 2002 r. Prezes Sądu Okręgowego
nie uwzględnił wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 grudnia 2002 r.
Na zarządzenie to nie wniesiono zażalenia.
Postanowieniem z 8 lipca 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Odwołując się
do specyfiki kasacji w postępowaniu karnym, a także funkcji, jaką przymus adwokacki ma do spełnienia, Trybunał Konstytucyjny
uznał, iż zarzut naruszenia przez zaskarżony przepis wynikającego z art. 42 ust. 2 Konstytucji RP prawa do obrony jest oczywiście
bezzasadny. Podkreślono przy tym, iż prawo do obrony nie jest równoznaczne z prawem do