Postanowienie TK z dnia 25 listopada 2009, sygn. Ts 52/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału 15 lutego 2008 r. skarżący domagał się zbadania zgodności art. 405 zdanie drugie i art. 3981 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wskazał, że w jego sprawie ta sama sędzia orzekała w Sądzie Najwyższym zarówno w postępowaniu merytorycznym, którego wznowienia skarżący się domagał, jak i w przedmiocie oddalenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu jego skargi o wznowienie postępowania. Wywodził także, że wskutek zastosowania zaskarżonego art. 405 zdanie drugie k.p.c. utracił uprawnienie do wskazania nieważności postępowania odwoławczego i został pozbawiony kontroli instancyjnej orzeczenia, mimo że Konstytucja nie ogranicza bezwzględnie postępowania do dwóch instancji sądowych. Sąd Najwyższy, stając się sądem odwoławczym, odebrał formalnie skarżącemu – jego zdaniem – możliwość dochodzenia swoich praw w ramach dalszego sprawiedliwego procesu sądowego. Skarżący podnosił ponadto, że zaskarżony art. 3981 § 1 k.p.c., regulujący zasady wnoszenia skargi kasacyjnej – nawet gdyby przysługiwał skarżącemu ten środek w postępowaniu, w związku z którym wniósł skargę konstytucyjną – i tak niekonstytucyjnie ograniczałby uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przypadku odrzucenia skargi.

Zarządzeniem sędziego Trybunału z 7 lipca 2008 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez wskazanie: sposobu naruszenia prawa do sądu wynikającego z zastosowania w sprawie art. 405 zdanie drugie k.p.c., ostatecznego orzeczenia wydanego w jego sprawie na podstawie art. 3981 § 1 k.p.c. oraz daty jego doręczenia i sposobu naruszenia prawa do sądu wynikającego z jego zastosowania. W wykonaniu tego zarządzenia skarżący wniósł do Trybunału pismo, w którym wyjaśnił, że naruszenie prawa do sądu wynikające