Postanowienie TK z dnia 15 lipca 2014, sygn. Ts 52/14

W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2014 r. T.S., A.R. i K.S. (dalej: skarżący) zakwestionowali zgodność art. 382, art. 386 § 1 i 4 oraz art. 367 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 78 w zw. z art. 45 ust. 1 i w zw. z art. 176 ust. 1 oraz w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2013 r. (sygn. akt II CZ 44/13) wskazane jako ostateczne orzeczenie w sprawie nie zostało wydane na podstawie art. 382, art. 386 § 1 i 4 ani art. 367 § 1 k.p.c. Skarżący nie spełnili przesłanki formalnej wynikającej z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), a polegającej na zakwestionowaniu przepisów będących podstawą ostatecznego orzeczenia. Niezależną podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu było ustalenie, że w oparciu o art. 382 i art. 386 § 1 k.p.c. został wydany wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – Wydział I Cywilny z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt I ACa 809/12) doręczony pełnomocnikowi skarżących 22 stycznia 2013 r., zatem termin do złożenia skargi upłynął 23 kwietnia 2013 r., a skargę konstytucyjną wniesiono dopiero 28 lutego 2014 r. Ponieważ skarżący nie wnieśli skargi konstytucyjnej w ustawowym terminie 3 miesięcy od doręczenia im ostatecznego orzeczenia w sprawie (art. 46 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy