Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 53/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 21 lutego 2009 r. skarżący – Michał K. – zarzucił niezgodność
§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 1997 r. w sprawie zasad, wysokości i trybu przyznawania dodatku
skarbowego niektórym pracownikom jednostek organizacyjnych kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 62, poz. 391, ze zm.; dalej: rozporządzenie
z 1997 r.) z art. 2, art. 24 i art. 32 Konstytucji.
Postanowieniem z 10 marca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust. 1 w związku z art. 49 w związku z art.
36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)
– odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał sposobu naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności. Ograniczył się jedynie do wskazania
jako wzorców kontroli konstytucyjności art. 2, art. 24 oraz art. 32 Konstytucji, a zatem przepisów, z których nie wynikają
ani prawa podmiotowe, ani wolności człowieka i obywatela. Wobec powyższego Trybunał stwierdził, że nie została spełniona przesłanka
z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, co uzasadniało odmowę nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Za oczywiście bezzasadne uznał Trybunał zarzuty skarżącego, że kwestionowana regulacja prowadzi do obniżenia wysokości dodatku
skarbowego bez podania przyczyny i uzasadnienia, co powoduje dyskryminację pracowników. Ponadto, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego,
wnoszący skargę – prowadząc polemikę z ustaleniami sądów ze sposobem interpretowania § 3 ust. 1 rozporządzenia z 1997 r.,
jak również krytykując postępowanie organów władzy publicznej – próbuje poddać kontroli akt stosowania (nie zaś stanowienia)
prawa, co wykracza poza zakres kognicji Trybunału Konstytucyjnego określony w art. 188 Konstytucji.
Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 18 kwietnia 2011