Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 53/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 7 kwietnia 1999 r. pełnomocnik skarżących zarzucił art. 223 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982
r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.) niezgodność z art. 2, art. 64 i art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej, art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka oraz kodeksem cywilnym, a w szczególności z jego art. 2451, w związku z art. 244, art. 140 oraz art. 155 § 1 k.c., przez to że uzależnia skuteczność zbycia własnościowego prawa do
lokalu od przyjęcia nabywcy w poczet członków spółdzielni. Jednocześnie wskazał wyrok Sądu Wojewódzkiego w S. z 30 grudnia
1998 r. (sygn. akt II Ca 902/99), oddalający apelację skarżących od wyroku Sądu Rejonowego w S. z 9 czerwca 1998 r. (sygn.
akt II C 1543/97) jako ostateczne rozstrzygnięcie wydane w sprawie skarżących.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 1999 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez wskazanie jakie przesłanki, zdaniem skarżących przemawiają za tym,
iż ostateczne orzeczenie, za które uważają wyrok Sądu Wojewódzkiego w S. z 30 grudnia 1998 r. (sygn. akt II Ca 902/99), zostało
wydane na podstawie zaskarżonego przepisu art. 223 § 2 ustawy – Prawo spółdzielcze, co jest koniecznym warunkiem, jaki spełniać
musi, zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, skarga konstytucyjna. W piśmie procesowym z 21 maja
1999 r. radca prawny reprezentujący skarżących przyznał, iż zaskarżony przepis nie został bezpośrednio wskazany w uzasadnieniu
wyroku Sądu Wojewódzkiego w S. z 30 grudnia 1998 r. Zdaniem skarżących, sąd mając