Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 54/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lutego 2008 r. pełnomocnik skarżących zarzucił art. 8 oraz
art. 9 ust. 1 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.
U. Nr 50, poz. 279, ze zm.; dalej: dekret o gruntach) oraz art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.; dalej: u.g.n.) niezgodność z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art.
31 ust. 3, art. 32, art. 64 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 175 Konstytucji.
Postanowieniem z 17 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w zakresie
art. 8 oraz art. 9 ust. 1 i 3 dekretu o gruntach. Takie rozstrzygnięcie spowodowane było wadliwym określeniem przedmiotu skargi,
wyrażającym się w braku związku pomiędzy kwestionowaną regulacją a ostatecznym rozstrzygnięciem o prawach i wolnościach skarżących.
W orzeczeniu wskazano również na wygaśnięcie prawa do odszkodowania za utracone nieruchomości z uwagi na regulacje ustawy
z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99, ze zm.).
Pełnomocnik skarżących wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. W środku odwoławczym podniesiono, że: (1) podstawą orzekania
przez sąd czy organ są nie tylko przepisy zastosowane, ale również te, których sąd świadomie nie zastosował, dochodząc do
wniosku, że nie są spełnione przesłanki ich zastosowania; (2) przepisy dekretu o gruntach nie utraciły mocy obowiązującej,
w oparciu o art. 82 ustawy z 29 kwietnia