Postanowienie TK z dnia 01 grudnia 2010, sygn. Ts 55/10

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału 3 marca 2010 r. Emilia D. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 632 pkt 1 oraz art. 632a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 1 grudnia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu stwierdził, że zarzuty sformułowane przez skarżącą są oczywiście bezzasadne, gdyż obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują obligatoryjnego obciążenia oskarżyciela prywatnego kosztami postępowania w razie jego umorzenia. Trybunał wskazał również, że zarzuty zawarte w skardze odnosiły się do sfery stosowania prawa. Ponadto Trybunał podkreślił, że zakwestionowany art. 632a k.p.k. nie był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia o prawach i wolnościach skarżącej.

W zażaleniu z 14 grudnia 2010 r. skarżąca podniosła, że zestawienie ze sobą treści art. 632 ust. 1, art. 622 oraz art. 632a k.p.k. narusza zasadę dostatecznej określoności regulacji prawnych. Zdaniem skarżącej w zaskarżonym postanowieniu błędnie przyjęto, że zarzuty sformułowane w skardze konstytucyjnej odnoszą się do zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 1997 r. (U 11/97, OTK ZU nr 5-6/1997, poz. 67) skarżąca wskazała, że ochronie konstytucyjnej powinno podlegać zaufanie obywateli do interpretacji przepisów prawnych przyjmowanej przez organy państwa. Skarżąca nie odniosła się natomiast do pozostałych podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o