Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 lipca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 55/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2017 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822,
ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „przewiduje (…) obowiązek uiszczenia kosztów sądowych wyłącznie od strony postępowania”,
jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1, a także z art. 77 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
Skarżący twierdzi, że zaskarżony przez niego art. 98 § 1 k.p.c., który „ogranicza zasadę odpowiedzialności za wywołanie procesu
jedynie do stron postępowania egzekucyjnego – jest (…) niezgodny z zasadami państwa prawnego oraz zasadą odpowiedzialności
strony wywołującej szkodę za swoje własne działania, w tym stronie określonej w art. 77 ust. 1 Konstytucji”. Zdaniem Skarżącego,
skoro konieczność poniesienia przez niego kosztów jest następstwem niewłaściwego działania komornika, to „odpowiedzialność
za koszty postępowania powinien ponieść organ egzekucyjny, podobnie jak ma to miejsce w przypadku określonym w art. 103 §
1 k.p.c.”.
Postanowieniem z 24 maja 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 6 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne, bowiem skarżący
nie wskazał naruszonych praw, a w konsekwencji nie określił sposobu ich naruszenia. Trybunał pokreślił, że art. 2 Konstytucji
nie jest źródłem wolności ani praw o charakterze podmiotowym, dlatego może być podstawą skargi konstytucyjnej tylko wtedy,
gdy sformułowana w nim zasada demokratycznego państwa prawnego zostanie odniesiona do norm Konstytucji, które wyrażają konkretne
wolności i prawa. Artykuł 77 ust. 1 Konstytucji jest natomiast nieadekwatnym wzorcem kontroli. Statuuje on zasadę odpowiedzialności
za szkody wyrządzone przez organy władzy publicznej w wyniku ich bezprawnych działań (bezczynności) w zakresie wykonywania
zadań