Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 56/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 marca 2004 r. zarzucono, że art. 4011 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art.
190 ust. 4 Konstytucji oraz narusza art. 2 Konstytucji. Postanowieniem z 21 sierpnia 2003 r. (sygn. akt III CO 9/03), doręczonym
pełnomocnikowi skarżącego 18 grudnia 2003 r., Sąd Najwyższy odrzucił skargę pozwanego Przedsiębiorstwa Przewozu Towarów PKS
nr 2 w Lublinie o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z 1 lutego 2002 r. (sygn. akt III CKN
900/00), którym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie. Wskazana
skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z powołaniem się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 czerwca 2003 r.
(sygn. akt SK 12/03) oraz przepisy art. 4011 § 1 i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy powołał się na powyższe przepisy, przyjmując, że odnoszą się one wyłącznie do wyroków i nie
dotyczą postanowień innych niż postanowienia co do istoty sprawy, wydane w postępowaniu nieprocesowym. Według Sądu Najwyższego
takie ukształtowanie zasad wznowienia postępowania nie pozostaje w kolizji z art. 190 ust. 4 Konstytucji, gdyż pod pojęciem
„zasad”, o których mowa w tymże przepisie, kryją się zasady konstrukcyjne wznowienia postępowania, do których należy określenie
orzeczeń podlegających zaskarżeniu.
Zdaniem skarżącego powyższa wykładnia nie znajduje uzasadnienia w treści art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
który to przepis wyraźnie wymienia w swej treści „prawomocne orzeczenie sądowe” nie zaś „prawomocny wyrok sądu”. Przepis art.
4011 § 1 kodeksu postępowania cywilnego jednoznacznie ogranicza normę prawną, zawartą w art. 190 ust. 4 Konstytucji, gdyż odnosi
się wyłącznie do wyroku i tym samym jest sprzeczny z Konstytucją,