Postanowienie TK z dnia 30 czerwca 2009, sygn. Ts 56/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 lutego 2008 r. skarżący domagał się zbadania zgodności art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie przez sąd apelacji lub innego środka odwoławczego bądź środka zaskarżenia wniesionych bez należnej opłaty przez stronę reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego bez uprzedniego wezwania o uiszczenie tej opłaty, z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji, a w zakresie, w jakim wezwania do usunięcia tego braku nie przewiduje także w odniesieniu do wypadku wniesienia środka odwoławczego w imieniu pracownika w sprawach z zakresu stosunku pracy – ponadto również z art. 24 Konstytucji.

W ocenie skarżącego, zakwestionowana regulacja ogranicza ponad miarę konstytucyjne prawo każdej osoby do sądu (art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji), uchybiając zasadzie proporcjonalności w stosowaniu przez ustawodawcę ograniczeń praw i wolności konstytucyjnych (art. 31 ust. 3 Konstytucji) oraz zasadzie równości wszystkich wobec prawa (art. 32 Konstytucji). Skarżący przedstawił również stanowisko, w myśl którego ustanawiane przez ustawodawcę ograniczenia prawa do sądu powinny respektować – w sporach z zakresu prawa pracy – zasadę wynikającą z art. 24 Konstytucji, zgodnie z którą praca znajduje się pod ochroną Rzeczypospolitej Polskiej. W przekonaniu skarżącego ograniczenia w możliwości zaskarżania orzeczeń wynikające z zaskarżonego art. 1302 § 3 k.p.c. stanowią dla stron postępowania uszczerbek niewspółmierny do celu, który ustawodawca zamierzał za ich pomocą osiągnąć. Skarżący wskazał, że korzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika jest uprawnieniem strony postępowania i nie powinno spotykać się ze swoistą sankcją w postaci drastycznego pogorszenia jej sytuacji