Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 czerwca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 56/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 marca 2016 r. (data nadania) H.H. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ‒ Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23; dalej: kpa) w zakresie,
w jakim przepis ten uzależnia przywrócenie stronie terminu od wykazania braku „najmniejszej nawet winy”, co jest równoznaczne
z wymogiem dowiedzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, z art. 77
ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Prezydent Miasta P. (dalej: prezydent) w decyzji z grudnia
2011 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie umorzenia skarżącej kwoty 19 976,96 zł stanowiącej wypłacony jej
zasiłek stały. Decyzja ta została doręczona skarżącej 27 grudnia 2011 r. w trybie doręczenia zastępczego, uregulowanego w
art. 44 kpa.
Pismem ze stycznia 2012 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji prezydenta, argumentując,
że niezawinioną przyczyną uchybienia terminu był jej zaplanowany dwutygodniowy wyjazd do rodziny mieszkającej w G.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z maja 2012 r. odmówiło uwzględnienia wniosku skarżącej. Kolegium uznało,
że czasowy pobyt poza miejscem zamieszkania, który w tym wypadku trwał ponad miesiąc (jak przyznała skarżąca), nie może być
uznany za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazało też, że skarżąca nie uprawdopodobniła
nawet, że rzeczywiście wyjazd taki miał miejsce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w wyroku z listopada 2013 r. oddalił wniesioną przez skarżącą skargę na to postanowienie,
a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z października 2015 r. oddalił jej skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaplanowany ponadmiesięczny wyjazd nie jest niezależną od woli strony przeszkodą
nie do przezwyciężenia uniemożliwiającą zachowanie terminu. W konsekwencji za prawidłowe uznał on stanowisko organu, zgodnie
z którym skarżąca