Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 października 1998 r.
|
| Sygn. akt Ts 56/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Mariana F. sporządzonej 4 kwietnia 1998 r. zarzucono, iż art. 291 § 1, 292 § 2 oraz 293 ustawy
z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. Nr 24, poz. 141 ze zm.) jest niezgodny z art. 77 ust. 2, art. 32, art. 31,
art. 3, art. 9 oraz art. 2 Konstytucji RP, a także z art. 6 i 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowane przepisy kodeksu pracy ograniczają pracodawcy drogę do sprawiedliwego sądu, a także zamykają
prawo do dochodzenia naruszonych wolności i praw konstytucyjnych. Przepisy te prowadzą nadto do naruszenia zasady równości
przez ustawowe zróżnicowanie terminów przedawnienia roszczeń pracownika i pracodawcy, mającego charakter dyskryminacji jednej
ze stron stosunku zobowiązaniowego. Nadto skarżący wskazał, iż zakwestionowane przepisy kodeksu pracy naruszają prawa pracodawcy
wynikające z art. 2 Konstytucji RP, ponieważ przepisy te “nie utwierdzają pracownika w prawidłowej postawie, nie działają
afirmująco i nie działają hamująco na jego postawę”.
Stosując zakwestionowane przez skarżącego przepisy kodeksu pracy Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w P. wyrokiem z 29 sierpnia 1997
r. oddalił powództwo skarżącego o odszkodowanie, którego domagał się od swojego pracownika. Orzeczenie to zostało utrzymane
w mocy przez wyrok Sądu Wojewódzkiego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z 22 stycznia 1998 roku.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 26 czerwca 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając ją
za oczywiście bezzasadną. W szczególności Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż zakwestionowane przez skarżącego regulacje określające
termin przedawnienia roszczeń pracodawcy względem pracownika nie naruszają prawa pracodawcy do sądu, skoro przed upływem
terminów przedawnienia może on dochodzić w sposób nieograniczony swoich roszczeń